Juli 2013 – Egbert Boonstra

De solist van de maand is een muzikant in hart en nieren. Egbert Boonstra staat deze maand in het zonnetje. Het is Egbert met de paplepel ingegoten door vader Hein Boonstra. Toch is ook Egbert, net als zijn zoon Hein junior, een laatbloeier geweest toen hij voor het eerst echt actief is geworden om daadwerkelijk muziek te maken.

Egbert deed zijn verhaal in het knusse huis aan de grote gezellige tafel op de Gama in Holwerd. Helaas niet op de veranda, omdat het weer dat niet toeliet. Maar met een kop hete kruidenthee, speciaal geserveerd door vrouwlief Willy, en een heerlijke gevulde koek, geserveerd door Egbert, was het binnen ook prima vertoeven!

De wisseltruc.. Als je een avondje mocht ruilen Egbert. Met wie zou je dan willen ruilen?
Egbert wil niet specifiek met iemand te ruilen maar hij zou graag de Euphonium willen bespelen. Gewoon het spelen op het instrument is voor een avondje een mooie ruil. Het heeft namelijk altijd mooie dragende partijen en daarnaast is het een mooi instrument. Vroeger heeft Egbert ook de bariton bespeeld. Toch blijft de es-bas Egbert zijn favoriete instrument.

En zijn er nog ambities binnen de muziek?
Iets wat Egbert ambieert is het voordragen van een mooie solo. Vorig jaar is namelijk de solo Sugar Blues door hem vertolkt. Dat zijn mooie uitdagingen. Egbert heeft dan ook nog wel een aantal van deze solo’s in de tas zitten, welke gespeeld zouden kunnen worden. The Farmers Fair en Tuba Smarties noemt hij als voorbeeld. Fantaserend voor zich uitkijkend begint het creatieve brein van Egbert te werken en verteld hij de ideeën die hij heeft bij dit stuk en de act die daarom heen zou passen.

Meintsje bij heit Egbert op skutte. Har keamerke siet krekt boppe Egbert syn oefenplakje. Ot se net koese koe, gie der efkes spieljen. Dan wie se sa yn dreamenlân.

En, moet zo’n solo dan net als bij zoonlief bestaan uit noten, noten en nog eens noten? Dat is iets waarin vader en zoon verschillen. Daar waar Hein kiest voor een technisch hoogbegaafd stuk gaat Egbert voor de sfeer. ‘Ik hoef gjin swarte beesten’. Sfeer is het belangrijkste voor hem, maar ook voor publiek.

En betekent deze ambitie ook dat er dagelijks wordt geoefend? Uit de vorige interviews van de Boonstra familie is gebleken dat de meesten dagelijks oefenen. Egbert verteld dat hij een eis heeft voordat hij ontspannen kan oefenen. Zo oefent hij zijn muziek wanneer hij alleen thuis is. Thuis bij de computer samen met YouTube. Dat betekent dus niet dagelijks, maar als hij één keer zit kan hij zo twee uren achterelkaar spelen. Het betekent echter ook dat de muziekkamer van vroeger is ingeruild tegen de gezellige en knusse keuken.

Een muzikale herinnering
Ambititie in het leven is het spelen van muziek. Egbert speelt naast de Bazuin ook af en toe bij De Lofstem uit Sumar. Sumar is een 4e divisie fanfare korps. Watin 2010 begon als een grapje van; ‘Kinst wol mei nei Amerika’, werd werkelijkheid. Met kerst werd Egbert nogmaals benaderd, ‘Kint wol’. Fansels! Een reis naar Amerika! Fries om útens en tevens dirigent Gerry Bouma is daarin een drijvende kracht geweest. Toen hij terug in Friesland was heeft hij op het Frysk Folkslied een muziekstuk gearrangeerd. ‘Fantasy on a Frisian Folksong’. Hij heeft vervolgens Sumar uitgenodigd om naar Amerika te komen. Dat heeft deze vereniging gedaan en met zijn allen zijn ze in mei 2011 een week On Tour geweest met een groot repertoire van zo’n 40 nummers. Egbert was mee. Op klompen! Ze hebben op verschillende locaties in IOWA en MINNESOTA gespeeld, variërend van een prachtige concertzaal tot op een groot podium bij het Tulpenfestival in Pella.

Egbert verteld dat de reis één grote belevenis was, overdag reizen en concerten geven  om vervolgens te overnachten bij gastgezinnen; wat daarbij opviel was dat de meeste  gastgezinnen geen bier in huis hadden en dat was toch wel een beetje een gemis voor veel Lofstem-leden  ‘Dot wie wol wat apart’ Maar de laatste donderdag werd dat gemis wel gecompenseerd, ze verbleven  met zijn allen in een hotel en aan de hotelbar was de keus uit 5 soorten bier, en toen deze bar sloot bleek er tegenover het hotel nog een pub, met bier! ‘Eltsenien hat him der goed rekke’ verteld Egbert met een grote glimlach.

Mijn favoriete muziekstuk
Dat zijn er verschillende. Dakato. Of ‘Dont cry for my Argentina’, van Evita. Pirates of the Carribean os The Linden Three. Stuk voor stuk mooie nummers.

Herinneringen met de Bazuin
Een grappige herinnering is ‘It ferhaal fan Dirk syn kwast’. Egbert weet zich nog goed te herinneren wat er gebeurde op een federatie meerdere jaren terug. Er heerste een gevoel van paniek. Dirk was namelijk zijn kwast kwijt. De kwast van de grote bassdrum. ‘Dirk wie wakker oerstjûr en pûkelig’. Uiteindelijk bleek dat iemand van het korps van Nes de kwast per ongeluk had meegenomen. Voor Dirk vervelend, maar voor Egbert een komische herinnering; zou zo een plaatsje kunnen krijgen in “de Fanfare” van Bert Haanstra

De meest indrukwekkende herinnering is de herinnering aan het spelen op de begrafenis van Gerrit Vellema. Bijna alle leden van het korps waren aanwezig op de rouwdienst van hun trouwe lid. Een kippenvel moment toen zijn favoriete nummer ‘Steal Away’ werd gespeeld.

Een mooie herinnering is de herinnering aan het concert ‘Fakânsje Oantinkens’. Egbert was lid van de commissie toen dit concert werd georganiseerd. Egbert was het creatieve brein achter het regisseren en monteren van de filmpjes. De voorpret was enorm maar ook de positieve reacties nadien waren geweldig.

De Bazuin omschreven in 3 woorden
‘Moaie hechte ploeg’.

De behaalde diploma’s van Egbert..

Vader Egbert samen aan het oefenen met dochter Martha Boonstra

Op deze vraag moest toch echt het archief er op nageslagen worden. Het archief? Ja, de zwarte koffer die wekelijks mee wordt gedragen naar de Bazuin. Het zit vol muziek EN een archief van allerlei andere documenten. Onder andere Egbert zijn behaalde diploma’s in 1989. Egbert heeft de diploma’s A en B. Egbert was zo’n 23 jaar toen hij deze diploma’s heeft behaald. Een echte laatbloeier dus. Eerder had hij wel les gehad als klein jongetje, maar Egbert kreeg toen andere interesses en is gestopt met het maken van muziek.

Volledig onder de indruk luistert kleine Quinn naar de geluiden die uit de grote bas komen van Pake Egbert

Maar Egbert; Hoe zat dat nou precies met zoon Hein? Hij vertelde dat hij niet in huis mocht drummen en dat hij ‘yn de skuorre stie te janken’. Egbert kan zich dit niet herinneren. ‘Ik miende dot hij oltiid op de sliepkeamer stie’. Egbert had nooit gedacht dat Hein zo’n getallenteerd blazer zou worden, Op zijn rapport van de basisschool had de juf genoteerd:  “Muziek interesseert hem niet”. Uiteindelijk was het Johannes Boonstradie Egbert overtuigde. ‘Ik haw my der toen toch raar yn fergist, sawol qua klank as technysk is er goed, sil er wol fan  pake Hein hawwe.

En Egbert, dromen mag altijd. Wat hoop je nog eens met de Bazuin te beleven?
´In earste priis behelje op in konkoers´. Serieus aan het oefenen met zijn allen en dan gewoon goed scoren! Maar zo iets groots hoeft niet altijd. Gewoon een geslaagd koffieconcert is Egbert ook goed.

En de laatste vraag: Wie wordt de volgende solist van de maand september?
Aangezien we de maand augustus overslaan vindt Egbert het een goed idee om Meintsje en Grietsje Boonstra tot solisten van de maand september te benoemen. Deze enthousiaste en welbespraakte nichtjes zijn ondertussen ook alweer een aantal jaren lid en hebben waarschijnlijk ook van alles te vertellen!